මක්කී
87
قَالُوا يَا شُعَيْبُ أَصَلَاتُكَ تَأْمُرُكَ أَن نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَوْ أَن نَّفْعَلَ فِي أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ ۖ إِنَّكَ لَأَنتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ
“අහෝ ෂුඅයිබ්! නුඹගේ සලාතය(දහම මගින්), අපගේ මුතුන්මිත්තන් නැමදුම් කරමින් සිටි දෑ අප අතහැර දමන ලෙස හෝ අප අභිමත කරන අයුරින් අපගේ වස්තූන් විෂයෙහි (වියදම්) නොකරන ලෙස හෝ නුඹට විධානය කර ඇත්තේ ද? සැබැවින්ම නුඹමය ඉවසිලිවන්තයා. සිහි බුදධිය ඇත්තා” යැයි ඔවුහු (සමච්චල් කරමින්) පැවසුවෝය.